در نام و نشان كتب شعر (12) / ارمغان بهداروند



حریق باد

 

نصرت رحمانی حریق باد را در سال 1349 منتشر کرد. گلسرخی در نقد این دفتر چنین نوشته است: «رحمانی گزارشگر است اصولاً اساس کار او بر مبنای گزارشگری است. گزارش او هشدار می ­دهد. هشدار به سقوط در پرتگاه، تیغی که به گردنت نزدیک می ­شود و سکوتی که تو را چون مرداب می ­گنداند مگر این نیست که آدم در مسلخ تیغ را فراموش نمی ­کند؟ نصرت رحمانی ذهنی پرخاشگر، انتقامجو و برانگیزاننده دارد و این از خصائص اوست. شعر او لبالب از تلخی است، یک تلخی گزنده و طاعون­ زده و بیشترین تب و تاب و فوران است...»1

در بررسی انتخاب نام این مجموعه آن چنان که از عبارت حریق باد پیداست شاعر به همه ­گیری درد اشاره می ­کند و با استفاده از بار آوایی و معنایی عنصر باد، این هنرگرایی را به نمایش می ­گذارد. دردی که باد، آتش آن را منتشر می ­کند و اجتماعی بیمار را می ­آفریند. به هر شکل رحمانی با توجه به نگرش مبارزه­ جویانه ­ی خود در انتخاب نام این مجموعه از واژگانی که درونمایه ­ای جسورتر و زلال­ تر دارند استفاده می ­کند و با ترکیبی که دارای بار شاعرانه­ ی بسیار زیبایی است این وظیفه را به انجام می ­رساند، ترکیبی که در شعری به نام «تاول7» وجود دارد: «حریق باد»

 

تاول 7

ترا نمی ­بخشند

مرا نبخشیدند

ترا نمی ­­بخشم.

ترا که تشویشی

ترا که تردیدی

ترا که پچ پچ زیر لبی و رخنه ­ی ذهن.

ترا نمی ­بخشند

به تهمت دیدن

به جرم زمزمه کردن

و عشق ورزیدن

به اتهام شنودن

و بازگو کردن.

مرا نبحشیدند

ترا نمی ­بخشند.

که بی گناهی و بخشش سزای پاکان نیست.

بر آستان دنائت بسای پیشانی

به من نگاه مکن

و گر نه این تو آغاز بی سرانجامی.

حریق باد مرا سوخت

سوخت

آبم کرد

حریق هیچی و پوچی

حریق بی هدفی تشنه ­ی سرابم کرد

هنوز می ­سوزم

هنوز..2

 

منابع و ماخذ

  1. آخرین دفاع خسرو گلسرخی، اورنگ خضرایی، ص 76
  2. رحمانی، نصرت، حریق باد، تهران، زمان، 1349



در تلگرام به اشتراک بگذارید
ارسال کننده مقاله : ارمغان بهداروند
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.