چرا اینهمه خط و ویرگول؟




عنوان مجموعه اشعار : مجموعه هاشور ۲
شاعر : لیلا طیبی


عنوان شعر اول : ۱تا۳
۱
دلم پُر است!
کاکتوس گلدانم!!!
نه نوازش می‌شوم،
نه پناهم می‌شود آغوشی...

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

۲
وَ ماهی؛
به قلاب پناه برد
از--
هجوم ِتنهائی!

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

۳
پاییز از راه بیاید،
دلتنگی‌ست،،،
که از دل و جان می‌ریزد!

ــــــــــــــــــــــــــــــــ


عنوان شعر دوم : ۴تا۵
۴
پلان شبانه‌هایم،
دور از تو!
--تاریکی،
--تشویش،،
--دلتنگی،،،
وَ چشم‌های نمناک!

ـــــــــــــــــــــــــــــ

۵
برای "من"وُ،
این همه "تنهایی"!

محضِ خدا،
--چاره‌ای!

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

عنوان شعر سوم : ۶تا۸
۶
ذهنم آبستنِ فکری‌ست؛ بدیع!
به مامایی‌اش آمده،،،
[قلم]!!!
شاید یلانی دگربار،
چُنان "رستم" و "سهراب"
از "تهمیه"‌ی شعرم
--زاده شوند.

ـــــــــــــــــــــــــــــ

۷
تنهایی‌ام،،،
پنجره‌ای‌ست همیشه باز،
که هرگز'
--بسته نمی‌شود!

ـــــــــــــــــــــــــــــ

۸
آیا به انقراض یوزهای ایرانی،
--اندیشیده‌ای؟!.
::
به انقراضِ هولناکِ انسانیت
چطور؟!


#لیلا_طیبی (رها)
نقد این شعر از : آرش شفاعی
دربارۀ شعرهای شما دو نکته به ذهنم می‌رسد. یکی اینکه شعرهای شما فراز و فرود دارد. برخی شعرها دارای جرقه‌هایی است که به شعر نزدیک می‌شود و مخاطب را به شعر وشاعرش امیدوار می‌کند. برای مثال این شعر:
آیا به انقراض یوزهای ایرانی،
--اندیشیده‌ای؟!.
::
به انقراضِ هولناکِ انسانیت
چطور؟!
از این منظر که حرفی برای گفتن دارد، دغدغه ای را بیان می‌کند و کشفی با خود دارد، قابل تأمل است. البته به نظرم آوردن صفت هولناک به شعر ضربه زده است. خوب بود شاعر می‌توانست بدون دخالت دادن صفت، هولناک بودن انقراض انسان را نشان می داد نه اینکه توصیفش کند. اغلب شعرهای شما البته در این حد موفق نیست. برای مثال این شعر:
برای "من"وُ،
این همه "تنهایی"!

محضِ خدا،
--چاره‌ای!
به نظر می رسد یک شکایت نامۀ ساده است، در آن کشف و تصویری نیست، اگر شاعر به جای اینکه این سطور را زیر هم بنویسد، آنها را در یک سطر می‌نوشت، چه توجیهی برای شاعرانه بودن آن وجود داشت؟
اتفاقاً همین شعر (که به نظرم شعر نیست) مثال خوبی است برای نکتۀ دومی که می‌خواهم دربارۀ شعرهای شما بگویم و آن هم استفادۀ افراطی و بی دلیل از علائم سجاوندی. این همه گیومه، خط، ویرگویل و علامت تعجب هیچ کمکی به شعر نکرده است. مشخص نیست منظور شاعر از دو خط ممتد کنار هم و باز سه خط زیر هم چیست؟ این کارها تنها حواس مخاطب را از واقعیت شعر و حرف شاعر دور می‌کند. علائم سجاوندی اگر به درست خوانی شعر و القای لحن کمک کند، مفید است وگرنه افراط در استفادۀ از آنها مثل هر افراط دیگری مفید نیست.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.