تکه‌های واژه و شیشه‌های حباب




عنوان مجموعه اشعار : درد
شاعر : ,موسی صباغیان


عنوان شعر اول : درد

دردی شبیه شعله، درونم نشسته است
دردی که شیشه ی دل من را شکسته است
آن جا که شاهراه محبت ز هم گسست
پایان خط عشق و در مهر، بسته است
حتی بهار، ساز شکفتن نمی زند
گویا سرود سبز چمن، رخت بسته است
این تکه های واژه که افتاده بر ورق
مانند شیشه های حبابی شکسته است
روزی هزار بار «صبا» ناله می کند
دردی شبیه شعله درونم نشسته است



عنوان شعر دوم : تقدیم به مولا

این واژه های بیت که پر، باز می‌کنند
در آسمان کوی تو پرواز می کنند
ای مطلع منیر غزل های من بتاب!
این شاعران به نام تو آغاز می‌کنند
هر مصرع قصیده و هر بیت شعر را
با نای ناله های تو دمساز می کنند
با نام نامی تو، غزل عرضه می شود
با واج های نام تو اعجاز می‌کنند
شبمویه های ماه و لب چاه و راز اشک
در گوش دل، همیشه سخن ساز می کنند
یک آسمان، پریدن و یک کاروان، سفر
آزادگان، شبیه تو پرواز می کنند

عنوان شعر سوم : صلوات
ص
نقد این شعر از : آرش شفاعی
اول از همه اینکه به اعتبار این بیت که نسبتاً بیت خوبی است و در آن حرکت ذهنی تصویرساز به سمت جلو، احساس می شود، باید به شما و شعرتان امیدوار باشیم که البته هستیم و منتظر شعرهایی بهتر و پر از چنین بیت هایی:

این تکه های واژه که افتاده بر ورق
مانند شیشه های حبابی شکسته است

اما این بیت خوب در شعر شما تک افتاده است. دلیل آن چیست؟ عمده ترین دلیل این است که در استفاده از زبان شعر و ساخت تصویر، دقت و توجه کافی را ندارید. برای مثال از همان بیت اول اگر شروع کنیم:
دردی شبیه شعله، درونم نشسته است
دردی که شیشه ی دل من را شکسته است
وقتی درد را به شعله تشبیه می کنید، این زمینه را فراهم آورده اید که ذهن مخاطب را به سمت تصویری بکشانید که این شعله و زبانه آتش را نشان بدهد و در برابر چشم مخاطب قرار دهد. اما این تصویر را ناگهان رها کرده اید و به شیشه دل پرداخته اید که ربطی به مصرع قبلی ندارد.

در این بیت:
آن جا که شاهراه محبت ز هم گسست
پایان خط عشق و در مهر، بسته است
صورت طبیعی زبان این بود که به جای پایان خط عشق، از خط پایان عشق استفاده کنید اما شما بخاطر وزن این کار را نکرده اید و به همین دلیل شعر دچار ضعف زبانی شده است. این ایراد را در بیتی دیگر هم می شود دید
این واژه های بیت که پر، باز می‌کنند
در آسمان کوی تو پرواز می کنند
و این بیت:
ای مطلع منیر غزل های من بتاب!
این شاعران به نام تو آغاز می‌کنند
استفاده از صفت اشاره این، تنها برای پر کردن وزن است. واقعیت این است که شما به شاعران یا واژه های خاصی اشاره نمی کنید اما چون وزن برای پر کردن نیاز به اضافه شدن هجای بلند داشته است، از این استفاده کرده اید. ضمن اینکه در بیت اول، کلمه بیت هم کلمه خوبی نیست و شاید می شد از کلمه شعر استفاده کرد.
در این بیت:
با نام نامی تو، غزل عرضه می شود
با واج های نام تو اعجاز می‌کنند
فاعل فعل اعجاز می کنند مشخص نیست، ممکن است بگویید فاعل این فعل شاعران است اما چون میان شاعران و این بیت، فاصله افتاده است، احساس می شود فاعل حذف شده است.
بیت آخر هم ربطی به هیچ بیت شعر ندارد. مشخص نیست وسط حرفهای شاعر در باره شعر و شاعران و سرودن عاشقانه چرا یکدفعه حرف از آسمان و پریدن و هجرت وسط می آید؟
یک آسمان، پریدن و یک کاروان، سفر
آزادگان، شبیه تو پرواز می کنند

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۱
,موسی صباغیان » یکشنبه 09 آبان 1400
تشکر از نقد مفیدتان

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.