روی تخیل بیشتر کار کنید




عنوان مجموعه اشعار : شعر درباره مرگ
شاعر : وحیده احمدی


عنوان شعر اول : 1
از آشنایان، دوستان آنجا کسی هست؟

وقتی که غمگین می شوی آیا کسی هست؟

همسایه ها رفتارشان خوب است یا نه؟

روی نگاه مهربانت با کسی هست؟

طعم غذایت چیست اصلا فرق کرده؟

فکر دوایت روزها، شب ها کسی هست؟

ای هم نشین خاک ها تا روز محشر!

هم صحبتت اینجا نبود آنجا کسی هست؟

کی پیشوازت آمد آن دنیا که دیگر

رفتی نگفتی آخر این دنیا کسی هست...


وحیده احمدی


عنوان شعر دوم : 2
در لحظه های رفتنش ما را نمی دید

می دید آنی را که چشم ما نمی دید

دیوارها را دشت هایی در ادامه

مرزی میان ساحل و دریا نمی دید

از میهمان هایی کنارش حرف می زد

چشمان ما می گشت و آن ها را نمی دید

خورشید و ماه و یازده نور ستاره

خوابی که یک شب هم در این دنیا نمی دید

لبخند زد آرام شد آرام تر شد

دیگر غمی از جانب غم ها نمی دید

امروز پنهان شد همان پیدای دیروز

می دیدمان، چشمان ما اما نمی دید


وحیده احمدی

عنوان شعر سوم : 3
یک وقت هایی دوست دارم تا بیایم

با هیچ کس با هیچ کس تنها بیایم

اندازه عالم برایت حرف دارم

باید پس از عمری نگفتن ها بیایم

خیلی دلم می خواست وقتی زنده بودی

مهمانی ات یک وقت هایی را بیایم

تا خانه ات تنها دو کوچه دور بودم

حالا که شد قدر دو تا دنیا بیایم

عمری درِ خانه به رویم باز بوده است

حالا که قفلش بسته شد حالا بیایم



وحیده احمدی
نقد این شعر از : آرش شفاعی
ابتد بگذارید یکی دو نکته زبانی را که در کار شما وجود دارد، بیان کنم تا برسیم به بحث اصلی:
در یکی دو جا، به نظر می رسد زبان شعر نسبت به کلیت زبان که سالم است و روان، ایراداتی دارد.
یکی در پایان بندی است که خیلی به چشم می آید:
کی پیشوازت آمد آن دنیا که دیگر
رفتی نگفتی آخر این دنیا کسی هست...
تبدیل شدن «که» به «کی» که از زبان محاوره آمده است، به شعر آسیب زده است. ضمن اینکه به نظر می رسد یک «در» (در این دنیا کسی هست...) حذف شده است که آن هم به شعر آسیب زده ست.
در این بیت ها:
خیلی دلم می خواست وقتی زنده بودی
مهمانی ات یک وقت هایی را بیایم
تا خانه ات تنها دو کوچه دور بودم
حالا که شد قدر دو تا دنیا بیایم
باز هم زبان افت کرده است. در بیت اول به هم خوردن ارکان جمله به دلیل ضرورت وزنی و در بیت دوم «دوتا» به جای «دو» باعث ضعف زبانی شده است.
اما نکته اصلی این است که شعرهای شما بر زبان استوار است. توانایی خوبی در زبان دارید و در مجموع راحت و مسلط بر زبان شعر می گویید اما این ویژگی باعث شده است زبان دیگر عناصر شعر شما را تحت تأثیر قرار دهد. بخصوص تخیل در شعرتان زیر سایه زبان قرار گرفته است. اگر این ایراد همچنان ادامه داشته باشد، ذهنیت شاعرانه شما در زمینه تخیل، تنبل و محافظه کار بار خواهد آمد و این ایراد مهمی در شعر است. هرچه بیشتر بیت هایی مثل:
از میهمان هایی کنارش حرف می زد
چشمان ما می گشت و آن ها را نمی دید
در شعرتان بیشتر باشد، شعرتان قوی تر و بهتر می شود.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۱
وحیده احمدی » چهارشنبه 08 دی 1400
سلام.تشکر از نقدتان. استفاده کردم

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.