شعر را دوباره تقطیع کنید




عنوان مجموعه اشعار : ==
شاعر : محمد ولی وردی پسندی


عنوان شعر اول : ==
من در سکوت می روم، آیینه ام به دست
پشت سرم؟ نه . . . روبرویم اتفاقی هست

آن سوی این دریاست، دستی با شرابی سرخ
آن سوی این دریاست، یک دختر که مستِ مست

موها بلوند و سایه ی چشمش تماشایی
چشمان آبی، ناخنای سرخ رنگِ دست
بازو سپیدی، گردن آویزی، بلوری سبز
مثل همین دستی که دور گردن من هست

یک دست با انگشت های او به هم پیچید
یک دست دیگر حلقه ای دور کمر می بست

موسیقی لب بود وُ خلوت بود وُ من بودم
هُرم لبی که روی گونه هاش می پیوست

لغزنده- نقره فام- زنده مثل ماهی
مثل تمامِ دخترانِ عاشقِ پا بست

من در سکوت می روم آیینه در درون
انگار که در آینه عکسی نشسته است


عنوان شعر دوم : ==
==

عنوان شعر سوم : ==
==
نقد این شعر از : آرش شفاعی
غزل پتناسیل خیلی خوبی در ایجاد ارتباط با مخاطب دارد. این قالب قرن هاست به برجسته ترین و پرکاربردترین قالب شعر پارسی بدل شده است و همۀ فارسی زبانان به واسطۀ اینکه با بزرگان غزلسرای امروز و دیروز شعر پارسی و آثارشان همدم و همدل بوده اند، نسبت به آن حس همراهی و خوشی دارند. به همین دلیل کار یک غزلسرا برای ایجاد ارتباط مستحکم با مخاطب خیلی راحت تر است از شاعری در قالب های دیگر. علاوه بر این سابقۀ ذهنی، چون در غزل غالباً مضمون های احساسی و عاطفی و شعرهای تغزلی رواج داشته است؛ هاله ای از احساسات رقیق انسانی و عاشقانه این قالب را در بر گرفته است و شاید بهترین دلیل برای اینکه ایرانیان و فارسی زبانان دیگر اینقدر به غزل گرایش دارند این است که غزل آیینۀ احساسات بشری و عواطف عاشقانه و زلال آنها بوده است. اما هر غزلی و هر غزلسرایی باید علاوه بر اتکا به آن پیشینه و سابقه، خودش نیز خودش را برای مخاطب ثابت کند. یعنی باید به مخاطب بقبولاند که غزل است و همۀ توانمندی های لازم برای سرودن غزل به عنوان یک قالب باسابقه و خاطره انگیز را دارد. برای پذیرش این ادعا از شاعر باید از همان اول مخاطب را قانع کند که بر اسباب و لوازم شاعری مسلط است. این اقناع باید توسط شعر صورت گیرد یعنی شعر باید این خودبسندگی را داشته باشد که خودش از خودش دفاع کند مثلاً شعر خودش به مخاطب بگوید که من از نظر وزن و قالب و قافیه کاملاً سالم و سلامت است و نه تنها از این مرحله گذشته است که شاعر توانسته است با استفاده از قدرت خلاقه خود، کشف های شاعرانه هم در شعرش ارائه کند. این اتفاق در شعر این دوست شاعرمان نیفتاده است چرا که شعر از نظر وزنی دچار تشتت است و وقتی وزن شعر درست نباشد، سخن گفتن دربارۀ کشف ها و تصویرسازی ها و احساساتی که شاعر در شعرش به مخاطب منتقل کرده است، وجهی ندارد. دربارۀ وزن توجه شاعر را به بازخوانی شعرش و تقطیع دوبارۀ آن جلب می کنیم و از او می خواهیم با استفاده از آموخته هایش در عروض شعرش را بازخوانی و اصلاح کند.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.