تنها بیت دوم




عنوان مجموعه اشعار : نیامدن
شاعر : محمدرضا امینی


عنوان شعر اول : نیامدن
این پنجره وا شدن ندارد دیگر
این منظره زل زدن ندارد دیگر
می‌رفتی و دائم به خودم می‌گفتم:
این جاده که آمدن ندارد دیگر

عنوان شعر دوم :


عنوان شعر سوم :
نقد این شعر از : آرش شفاعی
ایرادی که دربارۀ اکثر رباعی های امروز به چشم می خورد دربارۀ این رباعی هم صدق می کند. البته کاری به بحث ضعف و قوت قافیۀ انتخاب شده ندارم و بحث من در این نوشتۀ کوتاه چیز دیگری است. رباعی را باید به چشم یک مجموعۀ منجسم دید که همۀ عناصر تشکیل دهندۀ آن باید با یکدیگر و در کنار هم رباعی را کامل کنند. در تک رباعی ارسالی شما به نظر می رسد، کارکرد اصلی و انرژی شعر در بیت دوم اتفاق افتاده است و بیت اول تنها حاشیه ای برای شکل دادن به قالب است. ضمن اینکه وقتی از این پنجره و این منظره حرف می زنید، مخاطب انتظار دارد این پنجره و منظرۀ خاص در شعر کارکردی داشته باشد اما شاعر بدون اینکه نیازی به توضیح دربارۀ آن بداند، از موضوع جدا می شود و مخاطب را با این سؤال مواجه می کند که منظور از این پنجره کدام پنجره است؟ آیا پنجره ای بوده که وقتی شاعر آن را باز می کرده، جاده را در برابر خود می دیده؟ شعر دربارۀ این سؤال ساکت است و بدون پاسخ دادن به آن سراغ جاده می رود و حرفی که شاعر با خود می زند.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.