یک شعر نسبتاً جمع و جور




عنوان مجموعه اشعار : مجموعه اشعار شاعر فضایی! :)
شاعر : رعنا نوری


عنوان شعر اول : شعر اول
نزدیکی و می‌توانم از عطر تو جان بگیرم
شاید بنا باشید این بار با عشق سامان بگیرم

خیره بمان در نگاهم، تا بعد عمری صبوری
از کوه دلتنگی تو یک‌باره جریان بگیرم

بیراهۀ چشم‌هایت راهی هر جا که باشد
من حاضرم تا از آن‌ها همواره فرمان بگیرم

در آرزوی تو ماندم، در آرزوی تو اما
دیگر نمی‌خواهم این‌جا بیهوده پایان بگیرم

من بی تو هم می‌توانم با تو بمانم اگر چه
سخت است در اوج سختی تصمیمی آسان بگیرم

عنوان شعر دوم : شعر دوم
...

عنوان شعر سوم : شعر سوم
...
نقد این شعر از : آرش شفاعی
غزل خوب و جمع و جوری است؛ شاعر توانسته است از ظرفیت های قافیه و ردیف استفادۀ نسبی کند و بدون از دست رفتن محور عمودی شعر، یک غزل عاشقانۀ نسبتاً خوب را به خواننده تحویل بدهد. تا اینجا سه چراغ روشن برای شاعر! و یک شعر قابل توجه برای مخاطب عادی شعر! البته مخاطب کمی سختگیرتر بعد از خواندن غزل سؤالاتی برایش مطرح می شود گه لازم است شاعر به آنها پاسخ بدهد. اولین سؤال این است که آیا بین حرف شاعر در ابتدای غزل و حرف های او در ادامۀ شعر تناقضی احساس نمی شود؟
شاعر در مصرع دوم شعر گفته است:
شاید بنا باشد این بار با عشق سامان بگیرم
پس حرف از این است که هنوز عشقی به وجود نیامده است، راوی شعر، شخصی را دیده است و احساس کرده حتی از دور هم می تواند از عطر او جان بگیرد و با خود می گوید لابد قرار است بین ما عشقی روی دهد و این عشق، مرا به سامانی برساند. اما در ادامه صحبت از رابطه ای است که مدتهاست شروع شده است، راوی شعر از معشوق گلایه دارد که سالهاست در آرزوی او مانده است و حتی او را تهدید ضمنی هم می کند که دیگر نمی خواهم بیهوده پایان بگیرم و باید برگردی چون که با وجود سختی این تصمیم من می توانم حتی بدون تو هم زندگی کنم. پس بیت های انتهایی شعر با بیت های مقدماتی شعر در تناقض است، مگر این که بگوییم شاعر خواسته است یک روند و جریان طولانی را نشان بدهد. از شروع تا بن بست یک رابطۀ عاطفی را به تصویر بکشد اما در اجرای این فرآیند هم موفق نبوده است چون استفاده یکسان از افعال نشان می دهد که بحث بر سر یک زمان گذشته و یک زمان حال در شعر نیست.
در یک بیت هم احساس می شود که تکرار، دلیلی زیباشناختی ندارد. جایی که شاعر گفته است:
در آرزوی تو ماندم، در آرزوی تو اما...
بین دو بخش این مصرع چه تفاوتی وجود دارد؟ جز اینکه شاعر توانسته است با این تمهید وزن را پر کند؟

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.