بهره‌گیری




عنوان مجموعه اشعار : شعر
شاعر : امین کنونی


عنوان شعر اول : رباعی
این هیچ بزرگ، شاه هیچستان است
هستی ست که در نیست خود پنهان است
با اشک به احترام او برخیزید
این درد بلند مرتبه انسان است

عنوان شعر دوم : رباعی
درعکس، زمان همان خزان است هنوز
رودی ست که ساکن روان است هنوز
او رفته و من پیر در این آیینه
تصویر پدر ولی جوان است هنوز

عنوان شعر سوم : رباعی
هرچند که روزگارمان سخت شده
مانند خدا خیالمان تخت شده
آرام و مطیع، قانع و معمولی
ماییم و جنازه ای که خوشبخت شده
نقد این شعر از : مسعود میرقادری
شعر فشرده‌ترین و تأویل‌پذیرترین نوع بیان است. در شعر با بهره‌گیری از صور خیال، امکانات زبان، آشنایی‌زدایی، خلق موقعیت، روایت، تصویرگرایی و... کلام از مرتبه‌ی انتقال معنا فراتر رفته و نوعی از عاطفه را انتقال می‌دهد که بیان عادی قادر به انتقال آن نیست و در راه هنر گام می‌گذارد.
در متن دوم «درعکس، زمان همان خزان است هنوز/ رودی ست که ساکن روان است هنوز// او رفته و من پیر در این آیینه/ تصویر پدر ولی جوان است هنوز» از امکاناتی مثل تصویرگرایی، پارادوکس«ساکن روان» که علاوه بر پارادوکس، ایهامی را هم در دل واژه‌ی «روان» شاهدیم که به غنای کلام افزوده است. در ادامه سراینده با رویکردی که نسبت به روایت برگزیده در زمان به عقب بازمی‌گردد (فلاش‌بک) و همه‌ی این‌ها و ایجاز در کلام باعث شده تا کلام پا در عرصه‌ی شعر بگذارد. البته ذکر این نکته هم مهم است که واژه‌ی «خزان» از جنس دیگر واژه‌های این شعر نیست و دوگانگی در بیان را باعث شده است.
متن اول و سوم از این برخورداری‌ها بهره‌مند نیستند و به بیانی دلالت گر و شعاری دچارند. علاوه بر این حرف «و» در مصراع «ماییم و جنازه ‌ای که خوشبخت شده» باعث شده تا انتقال معنا هم به آسیب دچار شود.

منتقد : مسعود میرقادری

- دبیر علمی یک دوره از همایش فصلی به ساعت اصفهان - عضو هیئت مؤسس کانون ادبی مهر - مشاور کانون ادبی قند پارسی دانشگاه اصفهان - داوری در جشنواره‌ی شعر قند پارسی دانشگاه اصفهان -داوری بخش شعر کلاسیک در جشنواره‌ی ادبی ماورا -همکاری با نشریه‌‌ی «صبح اندیشه»



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.