پادشاهی ترکیب ها در شعر سپید




عنوان مجموعه اشعار : پروانه های شعله ور
شاعر : مسعود عباداللهی


عنوان شعر اول : پروانه های شعله ور

نگاهم کن
حریق آسمان افروز
شعله می بارد تمام شب
ما میان هیچ
افراشته بی داد پرچم ها
آتش خونریز آزادی
شعله های شمع
نه دیگر طاقتی مانده
نه تاوانی
بال های سوخته
پروانه های شعله ور
آماج بیداری است این افسون بیگانه
خواب خوب گل بر سر ساقه
زندگی تا شروع شعله ها جاری است
تا آغاز جاودانی ها
تا نور
تا مرگ دوستت دارم
آزادی

مسعود عباداللهی
تهران-تیر ۹۶

عنوان شعر دوم : تبلور

تن پوش برف بر تن درختان حیاط
در تبلورهای موازی
در فصل یخ بستن حوض
نبض یک جنبش
خیال آزاد کردن عطر گل ها
نو بهاری دیگر
مهمانی ماهی ها در حوض
تن لرزان زمستان زیر تابیدن نور
و نسیم خنک تابستان
فصل دیدن ماه زیر تابیدن بیداری ها
عشق معصومانه غنچه های نمناک
به بهار
به تابش گرمای دستان پدر
یادگاری های بی غبار

مسعود عباداللهی
تهران-آذر ۹۵

عنوان شعر سوم : طلوع

طلوع کن آفتاب ظهر تابستان
طلوعت شاد
بر این بوران و یخبندان
بر این دندان شکن سرما شب نالان
طلوع کن آفتاب ظهر تابستان
طلوعت شاد
به یک پرتو چراغ جمع
از تنهایی خاموش این زندان
برافروزان
به گرما شعله ور کن لحظه را
از انجماد
از این افسون مرگ آلود
بر این تاریکی روشن
بتابان آتش سوزان
طلوع کن آفتاب ظهر تابستان
طلوعت شاد

مسعود عباداللهی
تهران-آذر۹۵
نقد این شعر از : مجید سعدآبادی
شعر اول با تمام توصیفات و ترکیب های آورده شده، به جنس خاصی از بان بر می گردد که به جرات می توان گفت در سال های اخیر مخاطبان محدود و خاص خود را دارد. اگر به ترکیب هایی همچون "حریق آسمان افروز"، "آتش خون ریز آزادی"، "آماج بیداری"، " افسون بیگانه"، " تبلورهای موازی" و "غنچه های نمناک" دقت کنیم بافت خواهیم کرد که شاعر با فرمول هایی شبیه و نزدیک به هم به خلق اثر دست زده است و میزان استفاده از ترکیب ها در آثارش بسیار زیاد است؛ بطوری که توجه مخاطب را به خود جلب می کند و گاهی او را از همراهی با کلیت متن منع می کند و به گره گشایی ترکیب ها موظف می کند. در شعر دوم نیز با همین گونه ترکیب ها مواجه هستیم که نشان از کم رنگی نقش روایت دارد. شاعر این آثار قوه بسیاری در ترکیب سازی دارد که می توان آن را از مزایای شعری اش خواند. وی مخاطب را در محورهای افقی شعر سرگرم کلمات می کند و معنای اصلی اثر درلایه های بعد حضور می یابند. همچنین زبان شاعر نشان دهنده وابستگی ناخودآگاهی وی به ادبیات سنتی است و همانطور که در شعر سوم نیز مشهود است کلمات خود خواستار نشستن در لباس شعر نیمایی را دارند. بی شک شاعر این آثار اگر قالب نیمایی را جدی بگیرد مسیر هموارتری خواهد داشت.

منتقد : مجید سعدآبادی

سعدآبادی متولد تهران است. سال 1378 توانست بطور حرفه ای شعر را دنبال کند و تمرکز وی بر حوزه شعر سپید است. در دهه هشتاد جوایز بسیاری از جمله دو دوره جایزه شعر فجر، کتاب سال دفاع مقدس، کتاب سال گام اول، کتاب سال شعر جوان و ...را به خود اختصاص داد. همچنین ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.