توجه بیشتر به کلمات




عنوان مجموعه اشعار : ...
شاعر : مارال دلدار


عنوان شعر اول : مدّ رمنده
غربتِ مجسّمِ تکیده! خانه ات کجاست؟
دردِ موهنِ سکوت! آستانه ات کجاست؟

مدّ پر شهامت رمیده از کناره ها
رامشِ همیشه ات کجا؟ کرانه ات کجاست؟

کشتیِ غریقِ عمق‌های بی گدارِ غم
تا بیابدت کسی مگر، نشانه ات کجاست؟

قمریِ اسیرِ گوشه گیر، نغمه هات کو؟
خو گرفته با قفس! تبِ ترانه ات کجاست؟

شاهِ سرشکسته! پای رفتنت بگو چه شد؟
آن قلمروانِ سبزِ جادُوانه ات کجاست؟

دل! دلِ اسیر من! دلِ بهانه گیرِ من
شعله می‌کشید خرمنت! زبانه ات کجاست؟

زن! زن به باد تکیه داده شاد از فریب!
آن 'برای گریه بی دریغ شانه ات' کجاست؟

عنوان شعر دوم : برای بنفشه الف.
میان درهمِ بندِ ز هم گسسته ی خویش
نگاه می‌کند او بر پرِ شکسته ی خویش

بنفشه ایست که نیلوفرانه در کنجی
نهاده سر به سرِ زانوانِ خسته ی خویش

-کنون چه می‌کنی؟ از آسمان چه می خواهی؟-
نهیب زد به وبالِ زِ بند رسته ی خویش!

هوارِ فاجعه! خود کرده ای! چه باید گفت-
به تیغه ای که ز غفلت برید دسته ی خویش!

چه شکوه‌ها که نداری و گوشِ چشمه کر است!
پناه می‌بری از خود به چشمِ بسته ی خویش

غریقِ اشک خودی ماهیِ طلاییِ عشق!
ببار بر جسدِ از سراب جَسته ی خویش

عنوان شعر سوم : ...
...
نقد این شعر از : آرش شفاعی
شعرهایی که از شما می خوانیم، نشان می‌دهد با شاعری مواجهیم که وجهۀ همت خود را در شاعری براساس زبان شعر قرار داده است. به همین دلیل بار اصلی شعر شما را زبان آوری و سخنسرایی تشکیل می‌دهد. در این حالت باید وسواس و توجه شما به زبان بیش از دیگر شاعرانی باشد که برای ایجاد یک زبان ادبی و رستاخیز شاعرانه در زبان از مؤلفه‌های دیگری چون عاطفه یا تخیل نیز بهره می‌برند. در این صورت هرچه صورت‌های نامأنوس استفاده از کلمات (مانند جمع بستن قلمرو با ان جمع در این مصرع: آن قلمروانِ سبزِ جادُوانه ات کجاست؟) در شعرتان کمتر باشد، شعر به سلامت نزدیک‌تر است.
یا مثلاً استفادۀ نامعمول و شاید نادرست از کلمۀ وبال در این بیت:
-کنون چه می‌کنی؟ از آسمان چه می خواهی؟-
نهیب زد به وبالِ زِ بند رسته‌ی خویش!
همچنین باید شاعر توجه خود را به چینش و انتخاب همۀ کلمات با حساسیت بیشتری انجام دهد. برای مثال در این بیت:
چه شکوه‌ها که نداری و گوشِ چشمه کر است!
پناه می‌بری از خود به چشمِ بسته ی خویش

ایجاد رابطۀ لفظی میان چشم و چشمه به خوبی اتفاق نیفتاده است چرا که اصولاً تمهیدی تصویری و قابل قبول برای خود چشمه در این بیت دیده نمی شود. شعر شما براساس ترکیب سازی پیش رفته است اما خلاقیت زبانی خاصی در ایجاد ترکیب‌های زبانی تازه و برامده از کشف خود شاعر در غزل‌هایتان دیده نمی‌شود. خوب است در این حوزه نیز ذهن و زبان خود را فعال تر کنید.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.