بستن دست‌های خود با ردیف




عنوان مجموعه اشعار : چون کنی بهار؟!!
شاعر : شیرین سیاسر


عنوان شعر اول : بهار

با من خزان به جان نشسته چون کنی بهار؟!!
تشنه زخم کهنه لب نبسته، چون کنی بهار؟!!

من که رفته ام تمام راه های سخت را
پای لنگمان دگر شکسته، چون کنی بهار

سبز می شوی در ازدحام بغض و کینه ام
با غرور ریشه های خسته، چون کنی بهار؟

رخنه کرده در دوباره سال های بی توام
سوز تازیانه ،گل نرسته، چون کنی بهار؟!!

رازهای زرد...گریه های سرخ... من ،سکوت
شره کن که زخم ها گسسته...چون کنی بهار؟

سخت بی قرار بوده ام...چه دیر آمدی
خواب رفته چشم های خسته، چون کنی بهار ؟

فکر کن که باز بوده در ،تمام سال ها
این پرنده از قفس نجسته... چون کنی بهار؟!!


شیرین سیاسر
اسفند ۹۹

عنوان شعر دوم : …


عنوان شعر سوم : …

نقد این شعر از : آرش شفاعی
شعرتان را به صورتی دقیق اگر بخواهم توصیف کنم، در یک فرمول ساده خلاصه می‌شود:
یک جمله توصیفی + یک جمله سوالی
اما ساختاری که برای شعر انتخاب کرده‌اید ( با انتخاب ردیف) باعث شده است این فرمول به این شکل دربیاید:
یک جمله توصیفی+ چون کنی بهار؟
بر این اساس جمله توصیفی اول هم دچار محدودیت شده است چرا که باید توصیفی باشد که با جمله چون کنی بهار کامل شود. به عبارت دیگر شما قبل از سرودن شعر، دست و پای خود را کاملاً بسته و خود را به شدت محدود کرده‌اید. جمله‌ای هم که برای ردیف انتخاب شده است چون جمله سؤالی از نوع استفهام انکاری است، به جواب مشخصی منجر نمی‌شود در نتیجه از ظرفیت‌های جملۀ سوالی ساده هم نمی توانید استفاده کنید.
راستش را بخواهید از بیت دوم و سوم دیگر دست شاعر برای مخاطب رو می شود. شعر نمی تواند از عنصر غافل گیری استفاده کند و تا پایان شعر هم همین خط دنبال می‌شود. شاید انتخاب قالب غزل برای شعری با این ردیف محدود کننده مناسب نبود. شاید بهتر باشد شروع شعر را به قالبی دیگر مانند چهارپاره یا مثنوی پیوند بزنید که دست شاعر در آنها برای بازی با قافیه و ردیف های تازه و متنوع بازتر است.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.